Oznaczenie ilości krwi

Pierwszym, który starał się obliczeniom swoim nadać pewną wartość naukową. był Valentin (1838). Metoda Valentina dała wlaściwie impuls do całego szeregu nowych modyfikacyi o wiele dokładniejszych i bardziej uzasadnionych. Metoda jego polegała na tem, że określał on ilość suchej substancyji porcyi krwi zwierzęcia następnie wprowadzał do żyły określoną ilość wody przekroplonej, połem brał nową porcjękrwi i określał ponownie ilość suchej substancyi. Oznaczając przez X niewiadomą ogólną ilość (a właściwie wagę) krwi przez a ilość znalezionej substancyi suchej w jednostce krwi prawidłowej, przez b zaś ilość suchej substancyi po zastrzyknięciu wody, wreszcie przez A ilość zastrzykniętego płynu, otrzymamy: x a b (x A) skąd Ab, przyjmując dowolnie, że po wprowadzeniu wody ilość suchej substancyi pozostała we krwi ta sama. (stabilizator nadgarstka, aparat na halluksy) Metoda ta oczywiście jest bardzo nieścisłą. Przede wszystkiem dziś wiadomo niezaprzeczenie, że woda przekroplona nie jest obojętną, rozpuszcza ciałka krwi, a sucha substancya rozpuszczonych ciałek krwi oczywiście wpływa na jej ilość. Przy wprowadzaniu jednakże nawet fizyologicznego rozczynu soli, dowolnem się staje przypuszczenie, jakoby sucha substancya we krwi przed i po zastrzyknięciu płynu zwierzęciu pozostawała bez zmiany — istnieje bowiem żywa wymiana pomiędzy tkankami, krwią i limfą, wskutek której względna ilość suchej substancyi ulega zmianie. Dowodem jednakże, jak silne może być zaciekawienie badacza i chęć rozstrzygnięcia zagadnienia, niech będzie historyczna wzmianka, że E. weber i Lehmann określiwszy wagę dwóch skazanych na śmierć, przed i po ścięciu i stosując metodę Valentina, określili ilość krwi, która wynosiła 0,123 wagi. (To samo uczynił Bischoff (1855) stosując bezpośrednią metodę Welckera). Zamiast brać za podstawę obliczeń ilość suchej substancyi, można, jak to uczynił Malassez, określić ilość ciałek, lub ilość hemoglobiny (Cybulski). Chcąc zaś uniknąć szkodliwego wpływu wody, wprowadzano celu rozrzedzenia krwi bądź to surowicę, bądź krew obcą, bądź wreszcie krew tego samego zwierzęcia. Do metod pośrednieh należy również metoda Tarchanowa. Tarchanow wyszedł z założenia, że jeżeli u człowieka, który przed badani em przynajmniej w ciągu 24 godzin nie przyjmował płynnych pokarmów, wywołać obfite pocenie się za pomocą łaźni suchej, to utrata wody przez pocenie się odbywa się przez czas krótki, prawie wyłącznie kosztem krwi. Tarehanow określał wagę badanego osobnika i ilość hemoglobiny, następnie umieszczał go w suchej łaźni przez pól godziny i z różnej wagi jego przed poceniem i po niem określał ilość ogólną utraconej wody. Następnie określał ilość hemoglobiny w jednostce objętości krwi zgęszczonej skutkiem spocenia się i z liczb tych określał podobnie jak Valentin ogólną ilość krwi, wychodząc z założenia: że ilość ogólna hemoglobiny w ciągu badania pozostaje niezmienioną. [przypisy:cytomel t3, hemoroidy, integracja sensoryczna, oliwka dla dzieci johnsons baby ]

Tags: , , ,

This entry was posted on niedziela, Sierpień 21st, 2016 at 14:41 and is filed under Bez kategorii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

 

Comments are closed.