Skurcz izometryczny

Akt rozkurczu nie jest zjawiskiem biernem i chociaż mięsień całkowicie nieobciążony; leżący np. na rtęci, nie wraca po skurczu do długości pierwotnej, to jednak po przerwaniu nitki łączącej mięsień z myografem, otrzymujemy gwałtowny spad i krzywą o zupełnie innym charakterze, niż krzywa rozkurczu. Druga cecha krzywej skurczu pojedynczego polega na tern, że okres skurczu przechodzi bezpośrednio w rozkurcz, ramię występujące krzywej w ramię zstępujące. Na krzywej nie widzimy nigdzie równiny, linii prostej, równoległej do tej, którą kreśli na powierzchni zapisującej mięsień w spoczynku. Skurcz izometryczny polega na tern, że mięsień nie może zmniejszyć swej długości i przez to zmienia swe napięcie. Jeżeli chodzi o napisanie krzywej skurczu izometrycznego, to musimy zrobić pewne odstępstwo od tej zasady i pozwolić mięśniowi choć trochę się skurczyć, żeby mógł poruszyć dźwignię. Do tego celu używamy dość ciężkich metalowych dźwigni, których oś obrotu przechodzi przez środek ciężkości. Mięsień wobec tego nie jest obciążony w czasie spoczynku, ale podczas skurczu musi wprawiać w ruch znaczną masę, którą można zwiększać dowolnie, przyczepiając na dźwigni w równych od osi odległościach ciężary jednakowe. Taka dźwignia otrzymuje od mięśnia w czasie skurczu pewną ilość energii kinetycznej i z nią dalej się porusza, niezależnie od mięśnia. Zgrubienie mięśnia. Podczas skurczu mięsień staje się grubszy; zjawisko to również można zbadać graficznie. W tym celu mięsień umieszczamy poziomo; jeden koniec przytwierdzamy na stale, do drugiego przywiązujemy nitkę, przerzucamy ją przez bloczek i obciążamy stosownie. Na mięśniu lekko opieramy ramkę r, połączoną z dźwignią izotoniczną h, której koniec wznosi się w chwili zgrubienia mięśnia i może wykreślić tego zjawiska.

Fala mięśniowa. Ustawiając na mięśniu dwie takie dźwignie i pobudzające mięsień poza niemi, widzimy, że obie dźwignie zaczynają się poruszać nie jednocześnie. Ta, która leży dalej od elektrod drażniących wzniesie się później. Stąd można obliczyć szybkość przenoszenia się fali skurczu wzdłuż mięśnia ; ma ona wynosić u żaby 3—4 metrów. Czas trwania fali zgrubienia w danem miejscu wynosi do sec. W ciągu tego czasu fala skurczu przesuwa się 0 200—300 mm. Ponieważ długość włókna mięśniowego rzadko przenosi 40 mm. , więc czasie odbywania się znacznej części skurczu, całe włókno znajduje się tym lub owym okresie pobudzenia. Dla czerwonego m. cruralis królika szybkość ta wynosi 3 do 3.4 metrów na sekundę, dla białego 5 do 11.3 m/sec. Prędkość ta jest niezależna od siły podniety, ale zmniejsza się szybko, jeżeli mięsień jest uszkodzony, zmęczony, lub uległ zatruciu. Już wypreparowanie mięśnia może zmniejszyć do połowy szybkość fali skurczu. [hasła pokrewne: cytomel t3, hemoroidy, integracja sensoryczna]

 

Tags: , ,

This entry was posted on niedziela, Sierpień 21st, 2016 at 16:17 and is filed under Bez kategorii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.

 

Comments are closed.