Własności optyczne mięśnia

Włókienka, są to nici tak cienkie, że leżą już na granicy widzenia mikroskopowego ; to też o grubości ich nic dokładnego ie można powiedzieć, a Średnica 0-2 podawana przez różnych autorów, pokazuje tylko, że zmierzyć włókienek nie można, gdyż jest to właśnie granica rozróżniania mikroskopowego. Włókienka grupują się grubsze sznury, te zaś ostatnie znów tworzą słupki mięśniowe, rozgraniczone warstwami sarkoplazmy, dzięki czemu na przekroju poprzecznym otrzymujemy tak zw. pola C be i ma. Ponieważ warstewki są tak ułożone, że części jednakowe sąsiednich włókienek przylegają do siebie, więc w ten sposób otrzymujemy na calem włóknie obraz prążków poprzecznych. Jedne prążki są jasne i szerokie, drugie ciemne. Szerokie prążki noszą nazwę krążków poprzecznych i oznaczane zwykle literą Q, węższe literą I. Nadto zachodzi między nimi jeszcze ta różnica, że pierwsze załamują światła drugie pojedynczo. Przy powiększeniach bardzo silnych możemy jeszcze dostrzec pośrodku Q wąską smugę M, i pośrodku I smugę Z. Ta ostatnia ma się skladać soę z błonki, w ścisłym związku z po obu stronach tej błonki widzimy warstwy sarkoplazmy (Kołosow). Dla zrozumienia mechanizmu skurczu mięśniowego niewątpliwie byłoby rzeczą bardzo pożądaną znać dokładnie zmiany w ‚budowie histologicznej mięśnia podczas stanu czynnego. Mimo jednak licznych badań w tym kierunku wyniki nie Są obfite; to jedno zdaje się nie ulegać wątpliwości, że w stanie pobudzenia prążki obu kategoryi stają się węższe i że różnice ich Stopnia się zmniejszają.

Opisana powyżej histologiczna budowa mięśnia znajduje się w ścisłym związku z jego własnościami optycznemi, które ze swej strony pozwalają nam zajrzeć głąb budowy molekularnej mięśnia i zarazem pod pewnemi względami stanowią przejście do własności jego chemicznych.Badanie w świetle spolaryzowanem wykazuje przede wszystkim, jak już nadmieniliśmy wyżej, że warstwa Q jest dwójłomna, przytem jednoosiowa dodatnia; oś optyczna jest równoległa do osi podłużnej włókienka. Również dwójłomna jest warstwa Z, a warstwy M i I izotropowe. Co się tyczy własności optycznych mięśnia w czasie skurczu, to według wszelkiego prawdopodobieństwa dwójłomność warstwy Z wybitnym zmianom nie ulega. Ciekawe rezultaty, rzucające pewne światło na bud0wę wewnęțrzną włókna mięśniowego, otrzymano dzięki dokładnemu badaniu widma absorbującego mięśnia. Okazało się, że można w niem znaleźć smugi pochodzące od jakiegoś ciała, prawdopodobnie spokrewnionego z hemoglobiną, oraz szereg innych smug mniej lub więcej wyraźnych. Udało się przytem dowieść, że w warstwie I są wszystkie te same smugi absorbcyjne, co w Q, ale zato w Q jest szereg składników swoistych, między innemi tutaj umiejscowione są związki pokrewne z hemoglobiną. Jeżeli uprzytomnimy sobie, że w Q znajduje się jeszcze substancya swoista dwójłomna oraz sole potasu, o czem jeszcze później będzie mowa, to dojdziemy do wniosku, że warstwa ta, ma daleko więcej skomplikowaną budowę, niż I. Zobacz też : cytomel t3, hemoroidy, integracja sensoryczna

Posted by on Sierpień 21st, 2016 Komentowanie nie jest możliwe

Praca mięśnia

Skoro mięsień się kurczy i podnosi ciężar, oczywiście wykonywa on pewną pracę. Wielkość tej pracy daje się mierzyć iloczynem ciężaru przez wysokość podniesienia czyli W gdzie W oznacza wykonaną pracę, p ciężar, a h wysokość skurczu. Do tego dodać należy jeszcze pracę wykonaną przez podniesienie środka ciężkości samego mięśnia.. Wyobraźmy sobie, że środek ciężkości znajduje się w połowie długości mięśnia i że dolny koniec uniósł się o It, to —0 ile górna i dolna część mięśnia są symetryczne— środek ciężkości wzniósł się. Przypuśćmy jeszcze, że waga mięśnia wynosiła, to praca całkowita podczas skurczu będzie :

Jeżeli po, czyli mięsień jest nieobciążony, wtedy praca wykonana jest minimalna i polega tylko na uniesieniu środka ciężkości samego mięśnia. W miarę zwiększania się ciężaru początkowo wielkość wykonanej pracy się zwiększa. Wreszcie jednak dochodzimy do takich ciężarów, przy których h znacznie opada, tak, że iloczyn ph też się zmniejsza mimo zwiększania p. Na koniec skurcz stanie się równy zeru, a tem samem i praca wykonana będzie równa zeru, gdyż mięsień nie jest w stanie podnieść ciężaru. Jeżeli nie użyjemy od razu podniet maksymalnych, to zauważymy, że praca zwiększa się pod wpływem zwiększenia siły podniety. Ale między energią podniety i pracą mięśnia bezpośredniej zależności niema. Prac? mięśnia można jeszcze obliczyć innemi metodami. Przy skurczu rzutowym równa się ona energii kinetycznej nadanej dźwigni przez skurcz (cytomel t3, hemoroidy, integracja sensoryczna
)

Wielkość ta będzie: P — gdzie T oznacza moment bezwładności dźwigni, 7 prędkość kątów, nadania jej przez skurcz mięśnia.

Budowa histologiczna mięśni poprzecznie prążkowanych. Budowa mięśni prążkowanych przedstawia bardzo dużo zawiłych i Ciekawych kwestyi, któremi się zajmuje histologia; w tem miejscu ograniczymy się oczywiście tylko do ważnych pod względem fizjologicznym szczegółów. Każde włókno mięsne ma wartość morfologiczną jednej komórki. Z historyi rozwoju wiemy, że pierwotna komórka rozwoju zarodka staje się wielojądrzasta i jednocześnie się wydłuża. a w powstają włókienka kurczliwe. Ostatecznie we włóknie mięsnem można rozróżnić składniki następujące: na powierzchni błonę, noszącą nazwę sark 0I em my, we wnętrzu wiele jąder, u zwierząt wyższych ułożonych blisko powierzchni włókna mięsnego ; przy każdem jądrze grupuje się trochę niezróżnicowanej protoplazmy, która tworzy cienkie nici, rozgałęziające się po calem włóknie, a wreszcie główny składnik komórki mięśniowej tworzą t. zw. włókienka mięśniowe, Prócz tego czasach ostatnich Kołosow wykazał istnienie w mięśniach osobnych spiralnych tworów, których bliższe zbadanie być może będzie miało znaczenie dla wyjaśnienia zjawisk skurczu.

Posted by on Sierpień 21st, 2016 Komentowanie nie jest możliwe